slideshow

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ, ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ


Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ                                                        

Το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο έχει κατορθώσει, μέσα από τη διαδικασία της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης και μέσω υπερεθνικών οργανισμών, να επιβάλλει τη γενικευμένη άσκηση μιας άγριας νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Η πολιτική αυτή έχει οδηγήσει σε μια πρωτοφανή ανισοκατανομή του πλούτου, μεταξύ χωρών και κοινωνικών τάξεων, σε φαινόμενα πείνας και εξαθλίωσης στις χώρες του τρίτου κόσμου και στις κοινωνίες των 2/3 στις αναπτυγμένες, με  εκρηκτική αύξηση της ανεργίας που παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις ιδιαίτερα στους νέους. Τελικά θέτει σε κίνδυνο την ίδια την ουσία της Δημοκρατίας, αφού τα πάντα ρυθμίζονται και αποφασίζονται από τις περίφημες αγορές και η πολιτική απλώς διαχειρίζεται, προσπαθώντας να διασφαλίσει την αναγκαία κοινωνική συναίνεση, την ίδια στιγμή που διαλύει τους θεσμούς κοινωνικής και συλλογικής διαπραγμάτευσης. 
                             
Ο πυρήνας αυτής της πολιτικής, που στοχεύει στην αντιμετώπιση της κρίσης υπερσυσσώρευσης του συστήματος, είναι η απαξίωση και καταστροφή του πλεονάζοντος παραγωγικού δυναμικού, μέσα από την ένταση του ανταγωνισμού και τη ξέφρενη αύξηση της παραγωγικότητας, με την χρήση των νέων τεχνολογιών. Η διατήρηση ή και η αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, με δραστική μείωση του μισθολογικού και μη μισθολογικού κόστους εργασίας, που επιτυγχάνεται με τη μείωση των μισθών, λόγω της πίεσης που ασκεί η αυξημένη ανεργία, με τη συνακόλουθη αποδυνάμωση των εργατικών συνδικάτων και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, με τη γενικευμένη εφαρμογή των ελαστικών μορφών απασχόλησης και με το κτύπημα των ασφαλιστικών κατακτήσεων που οδηγεί στη μείωση ή και κατάργηση της εργοδοτικής εισφοράς και στην κατάργηση της Κοινωνικής Ασφάλισης.

Σε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, είτε με τη μορφή των μετοχοποιήσεων, είτε με την απευθείας πώληση επιχειρήσεων σε βασικούς και στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, όπως είναι το πιστωτικό σύστημα, οι τηλεπικοινωνίες, η ενέργεια, οι συγκοινωνίες, η ύδρευση κλπ, για να βρουν επενδυτικές κερδοφόρες διεξόδους, χωρίς ρίσκο, χρηματιστηριακά και τραπεζικά κεφάλαια που λιμνάζουν.   

Στη χώρα μας, που έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο της Ευρωζώνης, το σύνολο αυτής της στρατηγικής, που αποσκοπεί στη βίαιη αλλαγή του κοινωνικοοικονομικού μοντέλου, εφαρμόζεται με τα μνημόνια που εκπόνησε η Τρόικα και υλοποιεί με θρησκευτική ευλάβεια η τρικοματική κυβέρνηση (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ) σε συνέχεια των μοιραίων κυβερνήσεων Παπανδρέου - Παπαδήμου.  

ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Το 2009,το μοιραίο δίδυμο Παπανδρέου - Παπακωνσταντίνου, με αλλεπάλληλες δηλώσεις περί Τιτανικού, χρεοκοπημένη οικονομίας και διεφθαρμένης χώρας,δημιουργεί κρίση δανεισμού που πολύ γρήγορα μετατρέπεται σε κρίση χρέους, αφού η χώρα αποκλείεται από τις διεθνείς χρηματαγορές λόγω της εκτίναξης  των επιτοκίων δανεισμού στα ύψη.

Μπροστά στο φάσμα της άτακτης χρεωκοπίας, λόγω έλλειψης χρηματοδοτικού μηχανισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση που να μπορεί να αντιμετωπίσει μία κρίση χρέους σε χώρα-μέλος της και με πρωτοβουλία του κ. Παπανδρέου ο ανυποψίαστος ελληνικός λαός παραδίδεται στα νύχια της Τρόικας για να υποστεί τη θεραπεία ΣΟΚ που του είχαν ετοιμάσει με υπόγειες συνεννοήσεις,όπως αποκαλύφθηκε εκ των υστέρων από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές.

Τρία χρόνια μετά την εφαρμογή της θεραπείας αυτής και αφού η Τρόικα έχει πέσει τραγικά έξω σε όλες τις προβλέψεις, η χώρα έχει υποστεί μια πρωτοφανή οικονομική και κοινωνική καταστροφή, που δεν έχει υποστεί καμία άλλη χώρα ακόμα και μετά από πόλεμο.   

Η οικονομία βρίσκεται για έκτη συνεχόμενη χρονιά σε ύφεση με τις προβλέψεις να θεωρούν ότι θα συνεχιστεί και το 2014. 

Έχει χαθεί μέχρι τώρα το 25% του ΑΕΠ κάτι που έχει να συμβεί σε χώρα εν καιρώ ειρήνης από τη μεγάλη ύφεση του 1929. Πάνω από 4.000 άνθρωποι έχουν αυτοκτονήσει βιώνοντας το απόλυτο κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο. 

Σύμφωνα με στοιχεία των Επιμελητηρίων 60.000 μικρομεσαίες εμπορικές και βιοτεχνικές επιχειρήσεις έχουν βάλει λουκέτο,με τον αριθμό αυτό να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Μιλάμε για πλήρη καταστροφή, στην κυριολεξία για αποδεκατισμό της μεσαίας τάξης, που αποτελούσε την κοινωνική και οικονομική ραχοκοκαλιά της χώρας. 

Η επίσημη ανεργία σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, έχοντας εκτιναχθεί στο 27,4 %, ενώ η ανεπίσημη υπερβαίνει το 30% και το 1.800.000 ανέργους. Η ανεργία των νέων, στις ηλικίες από 16 - 26 ετών έχει φτάσει στο 60,2%, με τη μετανάστευση να αποτελεί πλέον τη μοναδική διέξοδο για τους πιο μορφωμένους και με υψηλή ειδίκευση, νέους μας.

Πάνω από 400.000 οικογένειες έχουν περάσει στη ζώνη της ανέχειας και της πιο βαθιάς φτώχειας, αφού κανένα μέλος τους δεν εργάζεται. Ίσως τώρα καταλάβαμε τι εννοούσε ο κ. Παπανδρέου ότι η κυβέρνησή του θα παλέψει να μην υπάρχει καμία οικογένεια χωρίς έστω και ένα εργαζόμενο.

Οι μισθοί στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα της οικονομίας έχουν υποστεί ανεπανόρθωτη συντριβή που υπερβαίνει το 30%. Η μείωση του συνολικού εισοδήματος των μισθωτών υπερβαίνει το 50% αν συνυπολογιστεί η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, το πάγωμα των ωριμάνσεων, η κατάργηση παγίων επιδομάτων και η φορολογική επιβάρυνση με τη μείωση του αφορολόγητου ορίου, την κατάργηση των φοροαπαλλαγών, την αύξηση των έμμεσων φόρων σε ζωτικής σημασίας προϊόντα και υπηρεσίες, τον κεφαλικό φόρο, το χαράτσι κλπ.

Ένας σύγχρονος μεσαίωνας επικρατεί στις εργασιακές σχέσεις με την πλήρη απασχόληση να αποτελεί μια μικρή νησίδα στον ωκεανό των ελαστικών μορφών απασχόλησης που επιλέγουν κατά το δοκούν και χωρίς κανένα φραγμό οι εργοδότες.

Όλο το δικαιϊκό σύστημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων, που κατακτήθηκε και δομήθηκε σε μία διαδρομή 50 ετών, κατεδαφίστηκε εν ριπή οφθαλμού, με τις υπογραφές υπουργών που αποτέλεσαν εξέχοντα μέλη της κομματικής συνδικαλιστικής αριστοκρατίας. Η Εθνική Συλλογική Σύμβαση, αποτελεί πλέον παρελθόν με τον κατώτατο μισθό να προσδιορίζεται πλέον με υπουργική απόφαση,αφού προηγούμενα μειώθηκε από τα 751 Ευρώ στα 586 Ευρώ, με προοπτική περαιτέρω μείωσής του σύμφωνα με τι μνημονιακές δεσμεύσεις. Οι κλαδικές συμβάσεις είναι ήδη μουσειακό είδος και με τη λήξη της μετενέργειας έχουν δώσει τη θέση τους στις επιχειρησιακές που στην πράξη μετατρέπονται σε ατομικές συμβάσεις με τον εργαζόμενο, κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της απόλυσης, να παραδίδεται έρμαιο στις διαθέσεις του εργοδότη. 
Με τις εξελίξεις αυτές τα συνδικάτα, που έχουν απαξιωθεί στις συνειδήσεις των εργαζομένων, στην ουσία παύουν να υφίστανται ως θεσμοί συλλογικής οργάνωσης, προάσπισης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους. 
Με τι συνθήκες αυτές δε μπορούμε να μιλάμε πλέον για μισθωτή εργασία στην Ελλάδα, αλλά για μισθωτή δουλεία, με εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα και με μισθούς με τους οποίους δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν στοιχειώδεις και ζωτικής σημασίας ανάγκες τους.  

Οι συνταξιούχοι μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές στις κύριες και επικουρικές συντάξεις και την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης,έχουν γίνει πένητες, με τις συντάξεις τους να έχουν μετατραπεί σε προνοιακά επιδόματα. Σύμφωνα με στοιχεία των συνταξιουχικών οργανώσεων το 40% των συντάξεων ήτοι 1.327.000 συντάξεις είναι κάτω από 500 Ευρώ και το 14% ήτοι 400.000 συντάξεις είναι μεταξύ 500 - 600 Ευρώ.

Τα ασφαλιστικά ταμεία λόγω της αύξησης της ανεργίας, της εισφοροδιαφυγής και των συνεχών χαριστικών διευθετήσεων προς τους εργοδότες καταρρέουν. Παρουσιάζουν έλλειμμα 2,5 δις Ευρώ, ενώ τα αποθεματικά τους μετά τη ληστεία που υπέστησαν από την επί χρόνια άτοκη δέσμευσή τους στην Τράπεζα της Ελλάδος, με το τζόγο στο χρηματιστήριο και τα δομημένα ομόλογα, δέχθηκαν τη χαριστική βολή με το κούρεμα των ομολόγων από το περίφημο PSI του κ. Βενιζέλου. Με τις ασφαλιστικές ρυθμίσεις που ψηφίστηκαν στα πλαίσια των μνημονιακών δεσμεύσεων και θα τεθούν σε εφαρμογή από το 2015 στην ουσία καταργείται η κοινωνική ασφάλιση και ανοίγεται πεδίο δόξης λαμπρό για τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. 

Το Εθνικό Σύστημα Υγείας με τη δραστική μείωση των δαπανών για την υγεία, την κατάργηση δημόσιων νοσοκομείων, τις συγχωνεύσεις κλινικών και τμημάτων, την έλλειψη ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού και την έλλειψη ακόμα και αναλώσιμων υλικών απαραίτητων για την καθημερινή λειτουργία των νοσοκομείων, έχει μετατραπεί σε ερειπιώνα. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη με αποτέλεσμα να έχει αυξηθεί η παιδική θνησιμότητα κατά 40% και να επανεμφανίζονται με αυξητικές τάσεις ασθένειες όπως HIV, φυματίωση, ελονοσία κρούσματα της οποίας παρουσιάζονται για πρώτη φορά μετά το 1970.

Το κράτος πρόνοιας στην ουσία δεν υφίσταται πλέον αφού καταργούνται ή αφήνονται στην τύχη τους ακόμη και φορείς που παρέχουν βοήθεια και υπηρεσίες σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες.

Η παιδεία και η δημόσια εκπαίδευση πλήττονται ανεπανόρθωτα καθώς διαλύονται βασικές δομές της. Το σχέδιο ΑΘΗΝΑ, με τη δραστική μείωση των δαπανών που προβλέπει και τις συγχωνεύσεις πανεπιστημιακών ιδρυμάτων οδηγεί σε αδιέξοδο τα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Η Δευτεροβάθμια εκπαίδευση με τις μειώσεις των δαπανών, την κατάργηση και συγχώνευση σχολείων, τα τεράστια κενά των εκπαιδευτικών, την απόλυση των αναπληρωτών, που οδηγεί σε χιλιάδες χαμένες ώρες εκπαίδευσης και τους εκπαιδευτικούς ντυμένους στο χακί, οδηγείται σε πλήρη κατάρρευση.

Αυτό είναι το παζλ της φρίκης που ζει η χώρα μας και έχει συντεθεί, με την καθοδήγηση της Τρόικας, κομμάτι-κομμάτι από τις μνημονιακές κυβερνήσεις με ακατάσχετη κινδυνολογία, καταστροφολογία, πλαστά εκβιαστικά διλήμματα και τελικά με καταστολή και χρήση ωμής αστυνομικής βίας.

Αυτή είναι η τραγωδία και η βαρβαρότητα που ζει ο ελληνικός λαός τα τρία τελευταία χρόνια την οποία ο κ. Σαμαράς με απύθμενο πολιτικό θράσος και αναίδεια ονόμασε success story.

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
 
Όλα αυτά που βιώνει ο ελληνικός λαός καθημερινά στο πετσί του πρέπει να τα έχουμε ως συνολική εικόνα μπροστά στα μάτια μας, για να μετατρέψουμε την καθημερινή οργή και αγανάκτηση που νιώθουμε σε απόφαση να αγωνιστούμε για να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική.

Πρέπει να σπάσουμε το φόβο που μας έχουν εμφυσήσει και να συντρίψουμε την ολοκληρωτική αντίληψη ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση,που καλλιεργούν συστηματικά οι εγχώριοι θαυμαστές της ιέρειας του νεοφιλελευθερισμού Μάργκαρετ Θάτσερ που έμεινε στην ιστορία με τη ρήση της "THERE IS NO ALTERNATIVE".

Να διαμορφώσουμε μια προοδευτική εναλλακτική πρόταση εξόδου από την κρίση που θα αποτελεί ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης με βασικά στοιχεία του την ανάπτυξη, την απασχόληση, την κοινωνική συνοχή την προστασία των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων.

Για την υλοποίηση αυτού του εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης πρέπει να αγωνιστούμε για τη διαμόρφωση και δημιουργία μιας ευρύτερης συμπαράταξης προοδευτικών αριστερών και οικολογικών δυνάμεων στη βάση κοινών αξιών και μιας ελάχιστης προγραμματικής συμφωνίας με στόχο την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας.


                                                                         
                                                                       Διονύσης  Μουζάκης                

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου